راز هستی هک شد

*و زمین تو را در بر کشید *

همان نگاه آبیت افسوس سُربی شد

دلم عجیب میان آوار است

زمین برای من و تو کافی بود

میان لرزه های سهمگین در خواب

هنوز دست تو در جستجو جاریست

رَوَم چراغ بیارم شب تاریست

میان آوار خواب می دیدم

کجاست کور سوی نوری،کجاست بیداری...

-------------------------------------------------------

 چگونه توانم از تو نوشتن

کنار تو مانم و از تو نویسم؟

درون چشم تو سوگند خورده بودم و اکنون

برون ز چشم تو همچون سراب بمانم.

----------------------------------------------------------

آیا شعر من راه گشا بوده است؟؟؟بی شک نتوانسته ام حتی لحظه ای از قلبم را واگویه کنم.

مرا تنها گذارید تا گریه هایم را باز گو کنم.تنهایم گذارید اما ترکم مکنید....کلمه بیان کننده میخواهد

و ما در آسمانی هستیم که شبهایش مملو از ستاره است

اما درون هر ستاره یکی میگرید

ما در آسمانی هستیم که افق دید مردمش تا نان فردایشان بیشتر نرفته است

جیبهایشان پر از پول است اما آنکه جیبش پرتر است بیشتر در غم نان چاره میجوید

آسمان ما بالا و پایینش یکی نیست

هیچ وقت هم یکرنگ نیست

هرکه بیشتر داند کمتر دارد و

آنکه بیشتر دارد کمتر داند

گویی کسی مجبورمان کرده ادعای آسمان داری کنیم

ادعای واهی ثروت

خسته ام اما هنوز خردم نکرده اند

تکه ابر خانه ام را شاید روزی بانک بردارد

و هنوز نمیدانم برای فردا چگونه سیر خواهم شد

و دل به تو بستنم....

افسوس که مرا رها کرده ام و تو باقی شده ای

نمی توانم نوشتن ......

«قبل از باران»

ابر می رقصد و باد ارغنون می سازد

در عبورِ یک گل از بلندای زمان

یک صدا آبی ست

این صدا خوابِ خوشِ آراِمش را می زند برهم

باز هم این باد است

اینک با یک سه تارِ آشنا

روی تابِ تصاعد می زند :زینگ...زینگ....

فقر آن دارد که تن ویران کند

ترک دنیا در ره جانان کند

زهد را با علم اگر دارا شوی

تاریک دنیا و مافیها شوی

این که دینت را ریاءی میکنی

بت پرستی خودنمايی میکنی

بهر دنیا ترک خالق کرده ای

زهد از بهر خلایق کرده ای

این که گویی خوف دارم از خدا

فرق دارد ادعّا با مدعّا

خوف آن باشد که شبهای دراز

با خدای خویش گویی تو راز

این که دم از خوف و خشیت میزنی

با خدا لاف محبت میزنی

یا بیا بر مدّعا پانیده باش

یا که از این ادّعا شرمنده باش

و در ادامه چه جالب مطلب را باز کرده و اعتقادات صوفیه را مینویسد.من توصیه میکنم برای آشنایی بیشتر و عمیق تر با تصوف حتما این مقاله را بخوانید.

آنروزها رفتند.اما هنوز هم عادتِ انتظارِ پشتِ پنجره با من است

هنوز زخم کهنه دلم بی هیچ التیام سر باز میکند.به خاطرت چه ها که نکشیدم اما افسوس،

اما افسوس همه آنانی که از پشت خنجر زدند اینک دوستانم شده اند

نگذاشتند به کام شعله ها روم اما چه زیبا بر زجرم میافزودند

می خواستم شب را آواره کنم،آنگاه با چراغ پیشبازت بیایم

و در آن گاه برایم شب به ارمغان آوردند

من برایت چه ها کشبدم و افسوس

افسوس که عشق را عادت کردیم

و برای قلبهامان پیراهنِ تردید دوختیم

می گویی دوستت دارم و من پی معنای دوست داشتن میگردم

می گویم عشق را واژه کن،عشق را هدیه کن...

اما پس نگاه خاموشت،عجیب ولوله ای برپاست

این عشق نیست،این دیوانگیست

مجنون هزار بیابانِ لیلی

مترصد