آفساید
این مطلب رو چند روز پیش باید می نوشتم.اما وقت نداشتم.ولی حالا با خیال راحت می نویسم گرچه الان هم سرم خلوت نشده...
جعفر پناهی با فیلم آفساید تو جشنواره فجر امسال شرکت کرده.بعد از سالها یکی از فیلمهای پناهی اجازه پخش تو ایران رو گرفت اما با اینها کاری ندارم.حرف من موضوع جالب فیلمه.
یاد خودم افتادم که یک بار همین طوری یعنی با لباس پسرونه با پدرم و برادرم رفتیم استادیوم.برای دیدن بازی ایران و فکر میکنم مجارستان بود.اردیبهشت سال 76بود.اون موقع 16 سالم بود.لذت دیدن بازی اون هم از جایگاه معرکه بود.جالب تر اینه که سرهنگ نیروی انتظامی هم دقیقا روبروی من ایستاده بود.الان که فکرش رو میکنم اگر اون موقع میفهمیدند که من یه دخترم چه بلایی سرم میومد؟ کاپشن پدرم رو تنم کردم و کلاه افتابی برادرم رو هم سرم گذاشتم.جلوی در اون اقایی که مردم رو میگرده و بلیطها رو چک میکنه با دیدن پدرم مارو نگشت فقط به من گفت یه وقت نچایی پسرجون!پدرم هم اشاره کرد که این (یعنی من) مشکل مغزی داره!!
اما الان که فکرش رو میکنم ترجیح میدم حتی اگر استادیوم رفتن برای خانم ها آزاد هم شد نرم . سوای اینکه محیطش بده و اینا.دیدن فوتبال تو خونه لذت بیشتری داره چون تو استادیوم باید حتما دوربین داشته باشی تا بازیکن ها رو تشخیص بدی تازه گزارشگر هم نیست که به حرفهای صد تا یه غازش راجع به آباء و اجداد بازیکنها بخندی...
دوست دارم فیلم افساید رو ببینم.گرچه الان چند سالی هست که دیگه سینما نمیرم و تو خونه فیلم میبینم.
